ประสบการณ์เสียว

เหตุการณ์นี้เกิดในวันที่ผมเองเข้ามารับตำแหน่งรองผู้จัดการฝ่ายพัฒนา Software ซึ่งถือเป็นการเลื่อนตำแหน่ง ที่ได้รับเป็นรางวัล การทำงานมาตลอด 3 ปี แต่รางวัลที่ได้รับจากบริษัท ยังไม่ภูมิใจเท่ากับรางวัลที่พระเจ้าประทานมาให้ ผมเองก็ยังคงขึ้นรถเมล์อยู่ เป็น ปรับอากาศบ้าง ธรรมดาบ้าง ในวันที่สองของการรับตำแหน่ง ซึ่งเป็นวันศุกร์ ผมอ่านเอกสารอยู่จนเกือบ ๆ เที่ยงคืน จึงได้ออกจาก Office ยืนรอรถสายประจำ ซึ่งในยามดึกจะนาน ๆ มาสักคัน ยืนรอไม่ นานนักรถสายที่ใช้บริการก็ผ่านมา แต่วันนี้ก็ยังคงแน่นเหมือนปกติ เมื่อขึ้นไปแล้ว กระเป๋าก็สั่งให้เดินในหน่อย ทั้ง ๆ ที่แน่นจนไม่มีจะให้ขยับ แต่เพื่อเพื่อนร่วมทางในยามดึก ผมขยับเข้าไปเกือบกลางรถ ระหว่างที่เคลื่อนตัวเข้าไป รถเลี้ยวเข้าป้ายต่อไปพอดี ผมถลาไปชนเอาผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้า ผมขอโทษตามมารยาท เธอก็หัน มายิ้มนิด ๆ อย่างเข้าใจ เมื่อรถออกจากป้ายผมเองก็ถูกเบียดหนักเข้าไปอีก ส่วนหน้าของผมจึงมีอันต้องไปสัมผัสกับส่วนหลังของผู้หญิง คนหน้าโดยปริยาย รถที่ขับเบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวา ตามวิสัยโชเฟอร์เมืองไทย มันก็เลยทำให้ส่วนนั้นของผมต้องเบียดกับก้นของหญิงสาวที่อยู่ ข...

ผมเป็นยามภายในโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งจัดว่าหรูหราพอดูทีเดียว ตัวตึกสร้างมานานแล้วแต่เพิ่งซ่อมใหม่ไม่นานมานี้ ชั้นบนเป็นร้านอาหารฝรั่ง ส่วนชั้นล่างใต้ระเบียงเป็นร้านอาหารจีนร้านใหญ่ซึ่งขึ้นชื่อว่าอร่อยมาก ความที่เป็นโรงแรมหรูบวกกับกิตติศัพท์ของร้านอาหารจีนที่นี่ จึงมีคนรู้จักมาก ผมทำงานเป็นยามอยู่ที่ชั้นแรกของโรงแรมนั้น ซึ่งไอ้ตรงที่ผมต้องยืนยามประจำนั้นอยู่ใกล้ๆ กับร้านอาหารจีนพอดี ร้านอาหารจีนนี่แหละถือเป็นตัวกวนสมาธิทำงานของผมจริงๆ ไม่ใช่เพราะความหรูหราหรืออาหารน่ากินอะไรหรอกนะ แต่เป็นบรรดาสาวเสิร์ฟของร้านต่างหาก เพราะเครื่องแบบสาวเสิร์ฟของร้านนี้เป็นชุดกี่เพ้าสีน้ำตาลอ่อนรัดติ้วซะจนเห็นส่วนสัดอวบอัดชัดแจ๋ว แถมยังผ่าข้างสูงขึ้นไปถึงเอวให้เห็นตรงไหนต่อตรงไหนไปหมดซะอีก เรียกว่าใครมีเท่าไหร่ พ่อแม่ให้มาแค่ไหนเป็นเห็นกันไปยันปากซอยโน่นแน่ะ โดยส่วนตัวยอมรับว่าตัวเองเป็นคนมีอารมณ์ทางเพศสูง จะเรียกว่าเซ็กส์จัดก็ได้เลยละ ภาพน้องๆ สาวเสิร์ฟในชุดรัดรูปผ่าข้างเดินสะบัดโชว์ขาอ่อนขาวๆ ให้พรึ่บพรั่บตรงหน้าบ่อยๆ จึงเป็นภาพที่ทำให้ผมต้องวิ่งเข้าไปเรียกน้ำว่าวจากกุงเกงได้ทุกที ยอมรับว่านึกอยากตรงเข้าไปปล...

เรื่องเสียวแนวข่มขืน เมย์โดนช่างทาสีรุม สวัสดีดีค่ะเพื่อน ๆ ดิฉันชื่อเมค่ะ มีอาชีพเป็นนางพยาบาล อายุเม 32 ปีค่ะ เมจัดว่าเป็นคนหุ่นดีคนหนึ่ง และที่บ้านเมถือว่ามีฐานะดีพอสมควร โดยเฉพาะสามีเงินเดือนมากว่าเมหลายเท่า แต่สามีเมทำงานที่นิคมอุตสาหกรรมที่ต่างจังหวัด ซึ่งอยู่คนละจังหวัดกับที่เมทำงาน ทุกวันเมจะขับรถไปทำงาน รถของเม คือเบนส์สีแดง ซึ่งก่อนหน้าเรื่องที่เมจะเล่าวันนี้ เมก็เคยคบชู้ ซึ่งทำงานอยู่ใกล้โรงพยาบาลที่เมทำงานอยู่ และก็ยังติดต่อกันอยู่เนื่องจากชายชู้อยู่ใน หมู่บ้านเดียวกัน ซึ่งไม่มีใครสงสัยเพราะบ้านเราอยู่ไม่ไกลกันเพราะทุกเย็นเมจะมาเดินเล่นและมีการพูดคุยกับภรรยาของชู้เมเป็นประจำจึงไม่มีการสงสัยกัน เพราะเรากลับบ้านตรงเวลาทุกวัน แต่เราแอบมีอะไรกันตอนพักกลางวัน หรือก็มีการลางานถ้ามีการติดพันธ์ เข้าเรื่องวันนี้เลยดีกว่า เรื่องมีอยู่ว่า เมได้ซื้ออาคารพานิชไว้ 3 ห้อง ซึ่งอยู่ต่างอำเภอกับที่บ้านเมอยู่ และเมก็กำลังปรับปรุงทาสีอาคารใหม่ เมได้ว่าจ้างช่างทาสีทีเคยมาทาสีในหมู่บ้านที่เมอยู่ให้ไปทำงาน ซึ่งเมจะให้ช่างทำงานเฉพาะวันเสาร์และอาทิตย์เท่า โดยเมจะไปดูแลงานด้วยซึ่งสามีเมก็จะไปด้วย ซึ...

ผมชื่อบอย เรื่องของผมมันเป็นประสบการณ์ที่ผ่านมาหลายปีแล้วแต่ก็ยังจำได้ไม่ลืมสมัยยังทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัด อยู่คนเดียวอยู่หอพักตามเรื่องของชายโสดผมอายุประมาณ 24 ผมได้รู้จักสาวน้อยคนนึง ชื่อปูเธอเป็นเด็กที่ย้ายมาจากกรุงเทพ มาอาศัยอยู่กับป้าของเธอที่ต่างจังหวัด อายุเธอแค่ 16 เองผมได้รู้จักเธอเพราะว่ามีเพื่อนแนะนำให้รู้จัก เพื่อนผมรู้จักกับป้าของน้องเค้าตอนที่เจอน้องเค้าครั้งแรกก็ปิ้งเลย ขาวได้ใจมากผมยาวอวบ ๆ ตัวเล็ก ๆแต่เรี่องสัดส่วนผมเองก็ยังมองไม่ออกว่าขนาดไหน แต่ก็คิดในใจว่าคงไม่เท่าไรเพราะว่ายังเด็กอยู่ผมเองก็เริ่มจีบ ๆ น้องเค้า โทรไปคุยบ้างนัดพาไปกินข้าวบ้างน้องเค้าก็เล่าให้ฟังว่าที่ย้ายมาอยู่กับป้า เพราะว่า พ่อกะแม่แยกทางกัน ป้าเลยขอให้มาอยู่กับเค้าน้องปูเค้าบอกว่าเหงาเหมือนกัน ถึงจะมาอยู่กับป้ามันก็ไม่สู้อยู่กับครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตากันผมก็เลยปลอบน้องเค้าไปว่าเราก็หัวอกเดียวกัน คือผมเองก็พ่อกะแม่เลิกกันนานแล้วออกมาสู้ชีวิตโดยลำพังตั้งแต่อายุ 17 น้องเค้าก็เหมือนว่าได้คนรู้ใจผมเองยังไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าอยากหาเพื่อนคุย จนเวลาผ่านไปได้ประมาณ 2 เดือนน้องปูเค้าก็บอกว่าเค้ารักผม เ...

เรื่องของเรามันเกิดขึ้นเมื่อตอนเราอายุ 14 เท่านั้นเอง หลายคนอาจจะคิดว่าเราเด็กเกินไป เราเองก็ไม่รู้หรอกว่าเด็ก เกินไปหรือเปล่า รู้แต่เพียงว่ามันเกิดขึ้นกับเราแล้วตอนที่เราเรียนอยู่ม.3 เราพักอยู่กับลุงป้าของเรา ลุงกับป้าแกไม่มีลูก ประกอบกับพ่อแม่เราต้องมีการโยกย้ายเดินทางอยู่เป็นประจำ เราจึงมาอาศัยอยู่กับลุงกับป้า ปกติป้าของเราจะเดินทางเพื่อไป เก็บเงินต่างจังหวัดทุกอาทิตย์ โดยไปเช้าวันเสาร์กลับเย็นวันอาทิตย์เป็นประจำ เรื่องมันเกิดขึ้นจากวันหนึ่ง เราไม่ได้ไปเรียน พิเศษในวันเสาร์ เราจึงอยู่ที่บ้าน ป้าเราก็ออกไปต่างจังหวัดตามปกติ ส่วนลุงก็ออกไปข้างนอกแต่เช้า ช่วงสายๆ เราได้ยิน เสียงอะไรแปลกๆ เราจึงค่อยๆ ย่องจากชั้นสองลงมาดูแล้วภาพที่เราเห็นคือลุงเรากำลังเย่ออยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งบนโซฟา โดยทั้งสองคนต่างก็ไม่มีเสื้อผ้าติดกายด้วยกันทั้งคู่ ทั้งสองเย่อกันอย่างสนุกสนาน เปลี่ยนท่าไปมา ทั้งคว่ำทั้งหงาย เราเอง เห็นภาพจะจะขนาดนั้น ถึงกับตะลึงพูดไม่ออก ตัวสั่นขาสั่นไป หมด ตรงเนินของเราเนี่ยรู้สึกคันยุบยิบไปหมด กว่าจะรู้ตัว มือข้างหนึ่งก็เข้าไปเขี่ยอยู่ที่เนินของเราเองแล้ว เราแอบดูจนลุงกับผู้หญิงคนนั้...

ปีพศ.2543 ตอนนั้นหน้าที่การงานผมค่อนข้างรุ่งมากๆ ไต่ขึ้นไปเป็นเบอร์2ในบริษัทคือถ้าเจ้านายไม่อยู่ก็ผมนี่แหละตัดสินใจแทนได้ แล้วก็อย่างว่าแหละครับเมื่อตำแหน่งใหญ่ขึ้นงานมากขึ้น จึงจำเป็นต้องจ้างคนขับรถมาคนหนึ่งเพื่อแบ่งเบาความเหน็ดเหนื่อยเวลาเครียดๆ คนขับรถผมชื่อ ภูชิต เป็นคนทางเหนือเรียนจบปวช.แล้วมาช่วยงานป้า ซึ่งเป็นเจ้าของหอพักอยู่ย่านรามคำแหง แต่เนื่องจากไม่ค่อยมีงานให้ทำมากนัก ภูชิตเลยมาสมัครเป็นช่างซ่อมบำรุง..แต่ส่วนใหญ่ผมมักจะใช้บริการภูชิตให้ขับรถให้มากกว่ามันใช้ง่ายไม่เรื่องมาก ผมมักเรียกมันว่าไอ้ภู วันหนึ่งบริษัทของเพื่อนเจ้านายมีงานเลี้ยงครบรอบ12ปี งานนี้จัดที่โรงแรมแถวๆรัชดา เจ้านายติดประชุมสำคัญเลยให้ผมไปแทน ซึ่งพนักงานบริษัทนี้ทั้งบริษัทก็คุ้นเคยกับผมดีอยู่แล้วจึงไม่ค่อยมีปัญหาไร ผมจึงชวนภูชิตให้ขับรถให้กะว่ายังงัยซะคืนนี้มีเมากันปลิ้นแน่ แต่แล้วผมก็คาดผิดเมื่อก่อนงานเลิกผมซึ่งยังกึ่มไม่เข้าที่ มึคนมาบอกว่าไอ้ภูผมเมาสลบไสลอยู่ที่โซฟาหน้าห้องจัดเลี้ยง.ตอนนั้นนึกในใจไม่น่าเลยกูงานเข้าเลยไม่น่าพามันมาเล้ยยยย..ก็ธรรมดาแหละครับไอ้ภูมันก็คุ้นเคยอยู่ ่กับคนขับรถด้วยกันเค้าก็ชวนดื่...

"เฮ๊ย! ไอ้จืดหรือเปล่าวะ" ผมเงยหน้าจากชามก๋วยเตี๋ยวที่กำลังนั่งซดน้ำต้มยำอยู่มองดูคนที่ทักผมด้วยความงงแล้วผมก็ต้องดีใจสุดๆ "เฮ๊ย!!! ไอ้โต ไอ้โตนี่หว่า โหมึงหายไปเลยไอ้ห่า ไม่ติดต่อกลับมามั่งเลยนะมึง" ผมกับไอ้โตโดดกอดกันจนคนทั้งร้านหันมามอง ผมเลยต้องรีบชวนไอ้โตนั่ง "ไปไงมาไงวะมึง หายหัวไปเลยติดต่อก็ไม่ได้แถมยังเสือกเปลี่ยนเบอร์มือถืออีกนะมึง" "กูไปคุมงานหลายที่นะ เขาให้ไปไหนกูก็ไปตามประสาคนโสดนะ แล้วมึงละแต่งงานยัง" "โอ๊ย!! กูเลิกคิดไปนานแล้วเรื่องแต่งงานพ่อกับแม่กูเขาก็เลิกหวังกับกูแล้วละ" "เหรอ! อะไรวะ หน้าตาดีๆอย่างมึงยังหาเมียไม่ได้" "เดี๋ยวก็เจอละมึง ไอ้ห่าชอบเอาปมด้อยกูมาพูด" ผมชื่อจืด และก็จืดสมชื่อจริงๆครับ ส่วนที่ผมกำลังคุยด้วยนะเป็นเพื่อนผมชื่อโต ผมกับไอ้โตรู้จักกันตั้งแต่อยู่ป.5 มันย้ายโรงเรียนตามพ่อมันมาแล้วมาอยู่ห้องผม จริงๆมันไม่ได้ชื่อโตหรอกนะ ชื่อเล่นจริงๆนะผมก็ลืมไปแล้ว แต่ ที่เรียกมันว่าโตนะเพราะตอนที่มันมาอยู่โรงเรียนที่ผมเรียนนะมันสูงกว่า ใครๆทั้งหมดรวมทั้งพวก พี่ป.6 ด้วย พวกเราก็เลยเรียกมันว่าไอ้โ...